Goeienavond beste lezer,

Twee maanden geleden kwam ik in Brussel ter hoogte van de Basiliek uit de Annie Cordy-tunnel en draaide ik de Keizer Karellaan op. Terwijl ik nog aan het kijken of de maximumsnelheid er dezelfde was als in de tunnel, 50 kilometer per uur, werd ik al geflitst. Het was half drie ’s nachts, er was geen hond op straat en ik reed aan de adembenemende snelheid van 34 kilometer per uur. Een paar dagen later zat er een minnelijke schikking in mijn eBox.

Dan had Guy Verhofstadt meer geluk toen hij vorig jaar rond kwart voor elf ’s avonds in Brugge een stoplicht negeerde dat al bijna een halve minuut op rood stond. Hij reed 27 kilometer per uur. Maar, zo vond zijn advocate, daar kon hij niet voor veroordeeld worden, want hij was gewoon verstrooid, heeft al in binnen- en buitenland met de auto gereden, heeft een blanco strafblad, het zou negatieve publiciteit zijn, hij is nog erg actief en heeft onlangs nog een boek geschreven.

Het zijn argumenten die ik ook allemaal had kunnen inroepen als ik geweigerd had om op de minnelijke schikking in te gaan. Op dat boek na dan, maar ik schrijf u wel elke avond een brief: zou dat ook niet kunnen tellen?

De politierechter volgde de argumentatie van Verhofstadts advocate, maar de negatieve publiciteit die ze vreesde bij een veroordeling, kreeg hij uiteindelijk toch. En die was doordat de term klassejustitie viel nog negatiever dan wanneer hij wél was veroordeeld.

Bovendien raakte vandaag bekend dat het parket in beroep gaat. Zo komt loontje toch nog om zijn boete.