Kiedy Arnold Schwarzenegger przyjechał do Ameryki, wszyscy mówili mu to samo.

Że ma za ciężki akcent. 

Że jego nazwiska nikt nie wymówi.
Że z takim angielskim może najwyżej grać niemych osiłków w tle, ale głównej roli nigdy nie dostanie.

Agenci radzili mu zmienić nazwisko. 

Inni radzili, żeby w filmach dubbingować mu głos, bo jego austriacki akcent brzmiał “nieprofesjonalnie".

Arnold posłuchał ich wszystkich i... zrobił odwrotnie.

Nie ukrywał akcentu. Nie zmienił nazwiska. Po prostu mówił.

Dużo, głośno, pewnie, mimo błędów i mimo akcentu. Ćwiczył kwestie godzinami, ale nigdy nie udawał, że jest Amerykaninem. 

I co się stało? 

Ten sam akcent, który miał być końcem jego kariery, stał się jego znakiem firmowym.

“I'll be back" wypowiedziane z austriackim akcentem kojarzy dziś prawie każdy. 

Arnold został największą gwiazdą kina akcji, a potem gubernatorem Kalifornii.

Jaki z tego wniosek? 

Bardzo często problemem nie jest akcent, tylko to, że milczymy.

Tymczasem wielu Polaków nie odzywa się po angielsku właśnie ze strachu, że “mam brzydki akcent”, że “będę brzmieć śmiesznie" albo “lepiej nie będę się odzywać, żeby nie palnąć jakiejś głupoty”.

To jest niepotrzebny hamulec. 

Większość rozmówców nie oczekuje, że będziesz brzmieć jak native speaker. 

Bardziej zależy im na tym, żeby mogli Cię zrozumieć.

Movies & Learn pomaga Ci przestać się tego wstydzić.

Mówisz codziennie, na scenach z filmów, a w wersji PRO asystent AI poprawia to, co naprawdę ważne.

Nabór uzupełniający zamykam w niedzielę o 23:59.

Jeśli powstrzymuje Cię wstyd przed mówieniem, czas wziąć przykład z Arnolda: