Przepisy z zakresu prawa pracy dopuszczają możliwość wykonywania pracy na podstawie dwóch lub więcej umów o pracę, u tego samego lub u różnych pracodawców albo na podstawie innego stosunku prawnego. Przy jednoczesnym zatrudnieniu na podstawie dwóch umów o pracę pracownik świadczy pracę w równoległym zatrudnieniu. Powoduje to, że zasadniczo nabywa on wówczas uprawnienia pracownicze odrębnie z każdego stosunku pracy.
Świadczenia pracy u więcej niż jednego pracodawcy dotyczy art. 261 K.p. Przewiduje on, że pracodawca nie może zakazać pracownikowi jednoczesnego pozostawania w stosunku pracy z innym pracodawcą lub jednoczesnego pozostawania w stosunku prawnym będącym podstawą świadczenia pracy innym niż stosunek pracy. Przepis ten nie ma jednak zastosowania przy zawarciu umowy o zakazie konkurencji w trakcie zatrudnienia, a także, jeśli odrębne przepisy stanowią inaczej.
Możliwość równoległego świadczenia pracy powoduje, że uprawnienia pracownicze przysługują pracownikowi odrębnie w każdym zatrudnieniu. Oznacza to, że każdy pracodawca ustala je oddzielnie, biorąc pod uwagę zatrudnienie w swoim zakładzie. Z kolei w przypadku uprawnień, które zależą od ogólnego stażu pracy, pracodawca musi rozstrzygnąć, które okresy zatrudnienia u innych pracodawców podlegają zaliczeniu do tego stażu, w tym w równoległym zatrudnieniu.
