Wiele kobiet tkwi w bardzo dziwnym i bardzo bolesnym miejscu. Z jednej strony marzą o zmianie. Z drugiej strony znowu wybierają to, co znane — nawet jeśli to, co znane, od dawna je męczy.Z jednej strony czują, że już nie chcą tak żyć. Nie chcą kolejnych dni w napięciu, kolejnych tygodni odkładania siebie na później, kolejnych miesięcy wracania do tych samych emocji i tych samych reakcji. Z drugiej strony ciągle odkładają prawdziwy krok.  To nie wynika z lenistwa ani z braku chęci. Bardzo często wynika z tego, że umysł bardziej ceni to, co przewidywalne, niż to, co nowe. Nawet jeśli to, co przewidywalne, oznacza dalsze życie w napięciu, pretensjach do siebie, wewnętrznym zmęczeniu i odkładaniu siebie na później. ⚠️

I właśnie to jest jedna z największych pułapek zmiany.

Człowiek myśli: „skoro tak bardzo chcę, to w końcu ruszę”. Ale sama chęć wcale nie gwarantuje działania. Można naprawdę mieć dość. Można naprawdę pragnąć spokoju, lekkości, większej wolności wewnętrznej. Można marzyć o życiu, w którym nie reagujesz już wciąż z napięcia, lęku, chaosu czy surowości wobec siebie.

A mimo to dalej stać w miejscu.

Nie dlatego, że z Tobą jest coś nie tak. Nie dlatego, że jesteś „za słaba” albo „za mało się starasz”. Bardzo często dzieje się tak dlatego, że umysł robi nas w konia. Nie mówi przecież wprost: „zostań w tym, co Cię męczy”. On mówi dużo sprytniej: „jeszcze nie teraz”, „najpierw ogarnij wszystko inne”, „wrócę do tego później”, „sama sobie poradzę”.

I właśnie przez to wiele kobiet tkwi miesiącami, a czasem latami w tym samym punkcie. Wiedzą, że tak dalej nie chcą. Czują, że coś trzeba zmienić. Ale ciągle nie robią tego kroku, który naprawdę mógłby coś odwrócić.