W filmie Elle Woods zostaje porzucona przez chłopaka, bo nie pasuje do jego planów związanych z wielką polityką. Dlaczego? Bo kocha różowy kolor, długopisy z puszkiem, buty na koturnach i swojego chihuahuę, lubi rozmawiać o ciuchach i dobrze się bawić. Krótko mówiąc: jest niepoważna.

"Elle" cofa się do czasów licealnych bohaterki. Szesnastoletnia Elle (debiutująca Lexi Minetree) przeżywa właśnie osobisty dramat: ze słonecznego Los Angeles, gdzie z przyjaciółkami jeździ kabrioletem na zakupy przy Rodeo Drive, gdzie ma willę z basenem i chłopaka, którego chciałaby pocałować, musi przenieść się do deszczowego Seattle. Seattle, w którym króluje grunge i gdzie jej różowe sukienki odcinają się od morza ciemnych bluz z kapturem oraz flanelowych koszul w kratę. Gdzie uchodzi za kalifornijskiego pustaka.

Ale Elle nie byłaby sobą, gdyby się poddała. Stopniowo zdobywa przyjaciół (i wrogów), oswaja się z nowym miejscem, a ono oswaja się z nią. Choć jej udział w pierwszym pogo nieuchronnie kończy się wizytą na ostrym dyżurze.

Serial "Elle" zapewne niczyjego życia nie zmieni, ale jest w nim tyle optymizmu, że może podnieść na duchu. I przypomnieć – nie tylko nastolatkom – by oceniać ludzi po czynach, a nie po kolorze włosów.